Schowaj/Wysuń odtwarzacz Youtube
zamknij okno i wyłącz film     odtwórz dowolny film z YT
Na forum są teraz:
Google [Bot]
27f829e2b0bcc29f72571e8c5caa5ec5
LIVE-STREAM FN 31 marca 2019 godz. 21.00 "Projekt KONTAKT - 'Tajemnica Pieczęci'"
27f829e2b0bcc29f72571e8c5caa5ec5
Strona 1 z 1 [ Posty: 2 ] Utwórz nowy wątek   Odpowiedz w wątku

Pokaż pierwszy nieprzeczytany post

Drukuj
Użytkownicy przeglądający ten dział: Brak zidentyfikowanych użytkowników i 1 gość
Oś czasu dalekiej przyszłości Napisane: środa, 12 lip 2017, 11:00
szczyglis
Avatar użytkownika
reputacja mistrzowska
OFICER TECHNICZNY
Ostatnio widziany(a):
sobota, 27 kwi 2019, 06:40
 
   
0
Oś czasu dalekiej przyszłości
Choć nie da się z całą pewnością prognozować przyszłych wydarzeń, poniższa oś czasu dalekiej przyszłości jest skonstruowana na bazie wiedzy naukowej i modeli fizycznych. Wykorzystane do jej skompilowania dziedziny to astronomia, astrofizyka, fizyka cząstek elementarnych i geologia. Uwzględniono wydarzenia mające nastąpić w jedenastym tysiącleciu i później.
Wszystkie prognozy przyszłości Ziemi, Układu Słonecznego i Wszechświata muszą brać pod uwagę drugą zasadę termodynamiki – entropia musi rosnąć w czasie, a zatem ilość energii mogącej samorzutnie wykonać pracę musi spadać[1]. Gwiazdy prędzej czy później wypalą się, a bliskie przejścia innych ciał niebieskich w wyniku oddziaływań grawitacyjnych będą wyrzucać planety z ich orbit w układach planetarnych, zaś układy planetarne z ich galaktyk. W końcu sama materia ulegnie rozpadowi radioaktywnemu – nawet najstabilniejsze pierwiastki rozpadną się na subatomowe cząstki elementarne.
Ponieważ obecne dane wskazują, że Wszechświat jest płaski (jest przestrzenią euklidesową) i w związku z tym nie nastąpi Wielki Kolaps[2], nieskończony czas jego istnienia teoretycznie pozwala na wystąpienie pewnych niezwykle mało prawdopodobnych wydarzeń, takich jak powstanie mózgu Boltzmanna.
Ponieważ pewne kwestie są wciąż nierozstrzygnięte (czy protony się rozpadają lub czy Ziemia zostanie pochłonięta przez Słońce, gdy ono stanie się czerwonym olbrzymem), a czas trwania pewnych procesów nie jest dokładnie znany, na osi podane są pewne alternatywne warianty wydarzeń.



Przyszłość Ziemi, Układu Słonecznego i Wszechświata
Lat od dziś (szacunkowo)

10 tys.
Jeśli stopnieje pokrywa lodowa basenu Wilkesa, to w następnych kilku stuleciach lądolód Antarktydy wschodniej będzie narażony na całkowite stopienie, co podniesie poziom mórz o 3 lub 4 metry[3].

36 tys.
Czerwony karzeł Ross 248 znajdzie się w odległości 3,024 roku świetlnego od Ziemi, stając się najbliższą Słońcu gwiazdą[4]. Około 8 tys. lat później oddali się na tyle, że najbliższą gwiazdą zostanie Alfa Centauri, a później Gliese 445[4] (linia czasu).

50 tys.
Interglacjał dobiegnie końca i nastąpi kolejna epoka lodowa (przyjmując, że antropogeniczne globalne ocieplenie tylko w niewielkim stopniu wpłynie na klimat)[5].

50 tys.
W wyniku erozji wodospad Niagara przesunie się o pozostałe 32 km w kierunku jeziora Erie i przestanie istnieć[6].

50 tys.
Proces przyspieszenia pływowego sprawi, że ruch obrotowy Ziemi spowolni i jedna doba będzie trwała około 86 401 sekund SI. Jeśli nie zmieni się sposób pomiaru czasu, sekunda przestępna będzie musiała być dodawana codziennie[7].

100 tys.
Ruch własny gwiazd po sferze niebieskiej spowoduje, że dzisiejsze gwiazdozbiory staną się nierozpoznawalne[8].

100 tys.
Do tego czasu hiperolbrzym VY Canis Majoris prawdopodobnie wybuchnie jako hipernowa[9].

100 tys.
Na Ziemi prawdopodobnie nastąpi erupcja superwulkaniczna, w wyniku której na powierzchnię wydostanie się
400 km³ magmy[10].

250 tys.
Lōʻihi, najmłodszy wulkan na Grzbiecie Hawajskim, wyłoni się na powierzchnię oceanu, stając się nową wyspą wulkaniczną[11].

500 tys.
Do tego czasu w Ziemię prawdopodobnie uderzy meteoryt o średnicy około 1 km[12], powodując katastrofę kosmiczną.

1 mln
Na Ziemi prawdopodobnie nastąpi erupcja superwulkaniczna, w wyniku której na powierzchnię wydostanie się 3200 km³ magmy. Będzie ona porównywalna z erupcją superwulkanu Toba 75 tys. lat temu, w kalderze którego powstało jezioro Toba[10].

1 mln
Najdłuższy szacunkowy czas, po którym czerwony nadolbrzym Betelgeza wybuchnie jako supernowa. Eksplozja ma być dobrze widoczna w świetle dziennym[13][14].

1,4 mln
Gliese 710 znajdzie się w odległości 1,1 roku świetlnego od Słońca, potencjalnie powodując perturbacje w Obłoku Oorta i zwiększając prawdopodobieństwo zderzenia komety z jedną z wewnętrznych planet Układu Słonecznego[15].

8 mln
Fobos znajdzie się w odległości 7 tys. km od Marsa, przekraczając granicę Roche’a, po czym zostanie rozerwany przez siły pływowe planety, formując pierścień. Odłamki nadal będą zbliżać się do planety[16].

10 mln
Rozszerzający się Wielki Rów Wschodni zostanie zalany przez Morze Czerwone; powstanie nowy basen rozdzielający Afrykę[17].

11 mln
Pierścień odłamków dookoła Marsa pozostałych po rozpadzie Fobosa spadnie na powierzchnię planety[16].

50 mln
Zachodnie Wybrzeże Stanów Zjednoczonych zacznie subdukować do Rowu Aleuckiego[18].

50 mln
Afryka zderzy się z Eurazją, odcinając basen Morza Śródziemnego od wszechoceanu i tworząc nowy łańcuch górski podobny do Himalajów[19].

100 mln[a]
Do tego czasu w Ziemię prawdopodobnie uderzy meteoryt o rozmiarach porównywalnych do tego, który spowodował wymieranie kredowe 65 mln lat temu[20].

230 mln
Orbity planet staną się niemożliwe do przewidzenia, gdy dobiegnie końca ich czas Lapunowa[21].

240 mln
Układ Słoneczny powróci na dzisiejszą pozycję po pokonaniu całości orbity dookoła centrum Drogi Mlecznej[22].

250 mln
Wszystkie ziemskie kontynenty mogą połączyć się w jeden superkontynent. Trzy możliwe ich konfiguracje nazwano Amazją, Novopangeą i Pangeą Proxima[23][24].

400–500 mln
Superkontynent (Amazja, Novopangea czy Pangea Proxima) prawdopodobnie ponownie się rozpadnie[24].

500–600 mln[a]
W odległości 6500 lat świetlnych od Ziemi nastąpi rozbłysk gamma lub hiperenergetyczna supernowa. Z tej odległości promienie mogą wpłynąć na warstwę ozonową Ziemi i spowodować masowe wymieranie podobne do wymierania ordowickiego (jeżeli hipoteza o takim jego powodzie jest prawdziwa). Jednakże wyzwolone promieniowanie gamma musiałoby być skierowane dokładnie na Ziemię, aby móc wyrządzić jakiekolwiek szkody[25].

600 mln
Wzrost jasności Słońca przyspieszy proces wietrzenia skał na powierzchni Ziemi, w wyniku czego dwutlenek węgla będzie związywany w formie węglanów i zmniejszy się jego zawartość w atmosferze. Zaburzy to cykl węglanowo-krzemianowy. Z powodu parowania wody skały stwardnieją, co doprowadzi do spowolnienia i ostatecznie zatrzymania procesów tektonicznych. Bez wulkanów, które mogłyby wprowadzić węgiel z powrotem do atmosfery, poziom dwutlenku węgla spada[26]. Ostatecznie spadnie na tyle nisko, że niemożliwa stanie się fotosynteza typu C3, a wszystkie wykorzystujące ją rośliny (ok. 99% gatunków) zginą[27].

600 mln
Przyspieszenie pływowe odsunie Księżyc na tyle daleko od Ziemi, że całkowite zaćmienie Słońca stanie się niemożliwe[28].

800 mln
Zawartość dwutlenku węgla w atmosferze stanie się tak niska, że niemożliwa stanie się także fotosynteza typu C4. Zginą wszystkie gatunki roślin, przez co tlen ostatecznie zniknie z atmosfery[27] i wszystkie organizmy wielokomórkowe wymrą[29].

1 mld
Jasność Słońca wzrośnie o 10% w porównaniu do dzisiejszej, sprawiając, że średnia temperatura powierzchni Ziemi osiągnie 47 °C. Wyparują oceany[30]; niewielkie ilości wody mogą pozostać na biegunach, pozwalając na istnienie prostego życia[31].

1,3 mld
Z powodu braku dwutlenku węgla wyginą eukarionty. Jedynym przejawem życia na Ziemi pozostaną prokarionty[29].

1,5–1,6 mld
Rosnąca jasność Słońca sprawi, że jego ekosfera przesunie się w kierunku rubieży Układu Słonecznego[29].
Z drugiej strony, wraz ze wzrostem poziomu dwutlenku węgla w atmosferze Marsa, temperatura na jego powierzchni zbliży się do tej na Ziemi w czasie epoki lodowej[32].

2,3 mld
Nastąpi zestalenie się zewnętrznego jądra Ziemi, zakładając, że jądro wewnętrzne będzie nadal rozszerzało się w tempie 1 mm rocznie[33][34].
Bez płynnego jądra zewnętrznego ziemskie pole magnetyczne zaniknie[35].

2,8 mld
Średnia temperatura powierzchni Ziemi osiągnie 147 °C. Życie, już wcześniej zredukowane do kolonii organizmów jednokomórkowych w izolowanych środowiskach typu wysoko położonych jezior lub podziemnych jaskiń, zupełnie zginie[26][36].
Istnieje szansa około 1:100 000, że Ziemia zostanie wyrzucona w przestrzeń międzygwiezdną w wyniku bliskiego przelotu gwiazdy w pobliżu Słońca, i około 1:3 000 000, że wejdzie następnie na orbitę innej gwiazdy. Gdyby to się stało, życie mogłoby przetrwać znacznie dłużej.

3 mld
Środek przedziału czasu oszacowania, kiedy oddalanie się Księżyca od Ziemi spowoduje spadek stabilizującego oddziaływania satelity na nachylenie jej ekliptyki. Skutkiem powyższego będą chaotyczne i skrajne zmiany położenia biegunów Ziemi[37].

3,3 mld
Jednoprocentowa szansa na to, że orbita Merkurego stanie się tak wydłużona, by planeta mogła zderzyć się z Wenus, co wprowadzi niestabilność środkowych obszarów Układu Słonecznego i może prowadzić do kolizji innych planet z Ziemią[38].

3,5 mld
Warunki na powierzchni Ziemi przypominać będą te panujące aktualnie na Wenus[39].

3,6 mld
Księżyc Neptuna, Tryton, przedostanie się przez granicę Roche’a, prawdopodobnie tworząc w wyniku rozerwania przez siły pływowe układ pierścieni planetarnych[40].

4 mld
Środek przedziału czasu oszacowania, kiedy galaktyka Andromedy zderzy się z Drogą Mleczną, co doprowadzi do powstania nowej galaktyki, nazwanej Milkomedą[41].

5,4 mld
Po wyczerpaniu paliwa wodorowego w jądrze Słońce opuści ciąg główny i zacznie ewoluować do postaci czerwonego olbrzyma[30].

7,5 mld
Ziemia i Księżyc mogą wejść z rozszerzającym się Słońcem w sytuację, w której są do siebie zawsze zwrócone tą samą stroną (obrót synchroniczny)[42].

7,9 mld
Słońce osiągnie szczyt gałęzi czerwonego olbrzyma na diagramie Hertzsprunga-Russella mając promień 256 razy większy niż obecny[30]. Rosnąc może pochłonąć lub doprowadzić do rozpadu Merkurego, Wenus i Ziemi[43]. W wyniku tego temperatura powierzchni Tytana (księżyc Saturna) może wzrosnąć do poziomu, przy którym może przetrwać życie[44].

8 mld
Słońce stanie się węglowo-tlenowym białym karłem o masie wynoszącej ok. 54,05% dzisiejszej[45][30][46].

[b]20 mld
Nastąpi koniec Wszechświata według koncepcji Wielkiego Rozdarcia[47], jeśli w równaniu stanu ciemnej energii {\displaystyle w=-1.5} w=-1.5. Obserwacje szybkości ruchu gromad galaktyk przeprowadzone przez Teleskop kosmiczny Chandra sugerują, że tak nie jest[48].

50 mld
Zakładając, że przetrwają ekspansję Słońca, Ziemia i Księżyc wejdą w podwójny obrót synchroniczny – z obydwu ciał będzie widać zawsze tę samą stronę drugiego[49][50]. Następnie siły pływowe Słońca, zmniejszając moment pędu systemu, doprowadzą do zwiększenia szybkości obrotu Ziemi i zmniejszenia się promienia orbity Księżyca[51].

100 mld
W wyniku rozszerzania się Wszechświata wszystkie galaktyki poza Grupą Lokalną znikną za horyzontem cząstek, opuszczając widzialny Wszechświat[52].

150 mld
Mikrofalowe promieniowanie tła ochłodzi się z 2,7 do 0,3 K, stając się praktycznie niewykrywalne przy użyciu dzisiejszej technologii[53].

450 mld
Środek przedziału czasu oszacowania, kiedy Grupa Lokalna Galaktyk, do której należy Droga Mleczna[54], połączy się w jedną galaktykę[55].

800 mld
Oczekiwany czas, kiedy wspólna emisja światła gwiazd z połączonych galaktyk Drogi Mlecznej i Andromedy zacznie maleć, gdy jasne błękitne karły wykorzystają swoje zapasy helu[56].

10^12 (1 bln)
Niskie oszacowanie czasu, kiedy powstawanie gwiazd ustanie, na skutek wyczerpania się zasobów gazu w obłokach molekularnych[55]:§IID.
Rozszerzanie się Wszechświata zwiększy długość fal mikrofalowego promieniowania tła 1029 razy (przy założeniu, że gęstość ciemnej energii jest stała); przekraczając długość odległości do horyzontu cząstek to promieniowanie, stanowiące dowód Wielkiego Wybuchu, staje się niewykrywalne. Sam fakt ekspansji Wszechświata może pozostać możliwy do ustalenia poprzez obserwacje gwiazd hiperprędkościowych[57].

3×10^13 (30 bln)
Słońce (będące wtedy czarnym karłem) przeleci w pobliżu innej gwiazdy. Takie bliskie spotkania mogą spowodować zmianę orbit okrążających gwiazdy planet, być może nawet wyrzucając je w przestrzeń międzygwiazdową[58][55]:§IIIF, Table I.

10^14 (100 bln)
Wysokie oszacowanie czasu, kiedy powstawanie gwiazd zamiera[55]:§IID. Bez wodoru, z którego mogłyby powstawać nowe gwiazdy, wszystkie istniejące wyczerpują swoje paliwo i giną[59].

1,1–1,2×10^14 (110–120 bln)
Przybliżony czas, kiedy wszystkie gwiazdy wyczerpią paliwo (maksymalny czas życia czerwonych karłów o niskiej masie to 10–20 bilionów lat)[55]. Jedynymi pozostałymi obiektami o masie gwiazdowej staną się gwiazdy zdegenerowane (białe karły, gwiazdy neutronowe i czarne dziury) oraz brązowe karły[55]:§IIE.
W zderzeniach brązowych karłów będzie powstawać marginalna liczba czerwonych karłów; średnio w galaktyce będzie ich obecne najwyżej kilkadziesiąt. Zderzenia zdegenerowanych gwiazd spowodują rzadkie supernowe[55].

10^15 (1 bld)
Bliskie spotkania gwiazd wyrzucą z orbit wszystkie planety Układu Słonecznego[55]:§IIIF, Table I.
Słońce osiągnie temperaturę pięciu stopni powyżej zera bezwzględnego[60].

10^19–10^20
90–99% brązowych karłów i gwiazd zdegenerowanych zostanie wyrzuconych z galaktyk w wyniku bliskich przejść masywniejszych obiektów[55]:§IIIA[61].

10^20
Ziemia zderzy się ze Słońcem, gdy jej orbita zacieśni się w wyniku utraty energii w postaci fal grawitacyjnych[62] (pod warunkiem, że Ziemia nie zostanie wcześniej pochłonięta przez Słońce w fazie czerwonego olbrzyma za kilka miliardów lat[63][64] ani wyrzucona z orbity podczas bliskiego przejścia innej gwiazdy[62]).

10^30
Gwiazdy niewyrzucone wcześniej z galaktyk wpadną do supermasywnych czarnych dziur w ich centrach.
Do tego czasu układy gwiazd podwójnych połączą się, a planety spadną na swoje gwiazdy (w wyniku promieniowania grawitacyjnego ich orbity się zacieśnią). We Wszechświecie pozostaną tylko pojedyncze obiekty – gwiazdy zdegenerowane, brązowe karły, wyrzucone z orbit planety i czarne dziury[55].

2×10^36
Wszystkie nukleony w widzialnym Wszechświecie rozpadną się, jeśli protony się rozpadają, a ich czas półtrwania przyjmie najmniejszą możliwą wartość (8,2×1033 lat)[65][66][c].

3×10^43
Wszystkie nukleony w widzialnym Wszechświecie rozpadną się, jeśli protony się rozpadają, a ich czas półtrwania przyjmie największą możliwą wartość (1041 lat[55])[66][c].
Jeśli protony się rozpadają, czarne dziury pozostaną jedynymi obiektami we Wszechświecie[59][55].

10^65
Jeśli protony się nie rozpadają, zjawisko tunelowe sprawi, że atomy i molekuły sztywnych obiektów (np. skał) zmienią swoje ułożenie. Cała materia znajduje się w stanie ciekłym[62].

5.8×10^68
Gwiazdowa czarna dziura o masie 3 mas Słońca powinna zniknąć w wyniku emisji promieniowania Hawkinga[67].

1,9×1098
NGC 4884, największa znana supermasywna czarna dziura o masie 21 miliardów mas Słońca, powinna zniknąć w wyniku emisji promieniowania Hawkinga[67].

1,7×10^106
Supermasywna czarna dziura o masie 20 bilionów mas Słońca powinna zniknąć w wyniku emisji promieniowania Hawkinga[67].
Jeżeli protony się rozpadają, cała materia rozpadnie się na cząstki elementarne. Zbliża się śmierć cieplna Wszechświata[59][55].

10^200
Szacowany maksymalny czas, kiedy cała materia rozpadnie się na cząstki elementarne nawet wtedy, gdy nie zachodzi standardowy rozpad protonu: poprzez procesy łamiące zasadę zachowania liczby barionowej, wirtualne czarne dziury, sfalerony itd.[55]

10^1500
Szacowany czas, po którym cała materia przyjmie postać żelaza-56[62], zakładając, że niemożliwy jest rozpad protonu.

10^10^26
Niskie oszacowanie czasu, kiedy cała materia zapadnie się w czarne dziury, zakładając, że niemożliwy jest rozpad protonu[62].

10^10^50
Szacowany czas, po którym w próżni w wyniku spontanicznego spadku entropii pojawi się mózg Boltzmanna[68].

10^10^56
Szacowany czas, po którym losowe fluktuacje kwantowe wygenerują nowy Wielki Wybuch[69].

10^10^76
Wysokie oszacowanie czasu, kiedy cała materia zapadnie się w czarne dziury, zakładając, że niemożliwy jest rozpad protonu[62].

10^10^120
Wysokie oszacowanie czasu potrzebnego, aby nastąpiła śmierć cieplna Wszechświata[68].



Wydarzenia astronomiczne
Poniżej wypisane są wyjątkowo rzadkie wydarzenia astronomiczne od początku 11. tysiąclecia naszej ery (rok 10 000).

Lat od dziś (dokładna data)
ok. 8 tys.
W wyniku precesji osi Ziemi Gwiazdą Polarną stanie się Deneb[70].

8646 lat 40 dni (20 sierpnia 10 663)
Nastąpi całkowite zaćmienie Słońca oraz przejście Merkurego na tle jego tarczy[71].

8703 (10 720)
Merkury i Wenus jednocześnie przetną płaszczyznę ekliptyki[71].

9251 lat 45 dni (25 sierpnia 11 268)
Nastąpi całkowite zaćmienie Słońca oraz przejście Merkurego na tle jego tarczy[71].

9557 lat 232 dni (28 lutego 11 575)
Nastąpi obrączkowe zaćmienie Słońca oraz przejście Merkurego na tle jego tarczy[71].

ok. 10 tys.
Kalendarz gregoriański będzie opóźniony o około 10 dni w stosunku do pozycji Słońca na niebie[72].

11 408 lat 68 dni (17 września 13 425)
Nastąpi jednoczesne przejście Wenus i Merkurego na tle tarczy Słońca[71].

ok. 13 tys.
W wyniku precesji osi Ziemi Gwiazdą Polarną stanie się Wega[73].

13 214 lat 269 dni (5 kwietnia 15 232)
Nastąpi całkowite zaćmienie Słońca i przejście Wenus na tle jego tarczy[71].

13 772 lata 283 dni (20 kwietnia 15 790)
Nastąpi obrączkowe zaćmienie Słońca i przejście Merkurego[71].

18 857 (20 874)
Księżycowy kalendarz muzułmański i słoneczny kalendarz gregoriański będą wskazywać taki sam rok. Następnie krótszy kalendarz muzułmański powoli wyprzedzi gregoriański[74].

ok. 27 tys.
Ekscentryczność orbity Ziemi osiągnie minimalną wartość 0,00236 (obecnie wynosi 0,01671)[75].

36 155 lat 82 dni (październik 38 172)
Nastąpi przejście Urana na tle tarczy Słońca widziane z Neptuna, najrzadsze ze wszystkich możliwych przejść astronomicznych w Układzie Słonecznym[e].

46 883 lata 233 dni (1 marca 48 901)
Różnica między kalendarzem juliańskim (365,25 dnia) a gregoriańskim (365,2425 dnia) wyniesie dokładnie rok[f].

65 156 (67 173)
Merkury i Wenus jednocześnie przetną płaszczyznę ekliptyki[71].

67 146 lat 15 dni (26 lipca 69 163)
Nastąpi jednoczesne przejście Wenus i Merkurego na tle tarczy Słońca[71].

222 490 lat 260 dni (27–28 marca 224 508)
27 marca Wenus, a 28 marca Merkury przejdą na tle tarczy Słońca[71].

569 724 (571 741)
Z Marsa będzie widoczne jednoczesne przejście Wenus i Ziemi na tle tarczy Słońca[71].



Statki kosmiczne i eksploracja kosmosu
Obecnie (stan na 2014) pięć statków kosmicznych – Voyager 1 i 2, Pioneer 10 i 11 oraz New Horizons – znajduje się na trajektoriach, które umożliwią im wydostanie się na zewnątrz Układu Słonecznego i w przestrzeń międzygwiazdową. Jeżeli nie nastąpi kolizja (co jest bardzo mało prawdopodobne), ich lot będzie trwał w nieskończoność[76].

Lat od dziś (szacunkowo)
10 tys.
Pioneer 10 przeleci w odległości 3,8 roku świetlnego od Gwiazdy Barnarda[76].

25 tys.
Wiadomość Arecibo, wysłana drogą radiową 16 listopada 1974, dotrze do celu – gromady Herkulesa (Messier 13)[77].

32 tys.
Pioneer 10 przeleci w odległości 3 lat świetlnych od gwiazdy Ross 248[78][79].

40 tys.
Voyager 1 przeleci w odległości 1,6 roku świetlnego od Gliese 445, gwiazdy w gwiazdozbiorze Żyrafy[80].

50 tys.
Kosmiczna kapsuła czasu KEO, jeśli zostanie wystrzelona, powróci na Ziemię[81].

296 tys.
Voyager 2 przeleci w odległości 4,3 roku świetlnego od Syriusza, najjaśniejszej gwiazdy widocznej na niebie[80].

2 mln
Pioneer 10 przeleci w pobliżu Aldebarana[82].

4 mln
Pioneer 11 przeleci w pobliżu jednej z gwiazd w gwiazdozbiorze Orła[82].



Technologia i kultura
Lat od dziś
8742 lata 74 dni
W roku 10 759 dziewięciotysięcznoletnia umowa na wynajem browaru St. James’s Gate Brewery produkującego piwo Guinness, podpisana przez Arthura Guinnessa w 1759, dobiegnie końca[83][84].

10 tys.
Oczekiwany czas trwania kilku z projektów Long Now Foundation, w tym zegar Clock of the Long Now mający działać przez 10 tys. lat, mający na celu ocalenie ginących języków Rosetta Project, oraz zakłady na temat przyszłości w postaci Long Bet Project[85].

292 277 024 579 lat 139.984375 dni
O godzinie 15:30:08 UTC w niedzielę 4 grudnia 292 277 026 596 roku czas uniksowy przekroczy maksymalną wartość możliwą do zapisania w 64-bitowej liczbie całkowitej ze znakiem[86].


Pożyczone z: https://pl.wikipedia.org/wiki/O%C5%9B_c ... 2o%C5%9Bci

„Bądź dobrej myśli, bo po co być złej.“ Stanisław Lem
Re: Oś czasu dalekiej przyszłości Napisane: środa, 12 lip 2017, 14:01
sirAzgar
Avatar użytkownika
reputacja mistrzowska
Załoga FN
Ostatnio widziany(a):
piątek, 19 sty 2018, 20:30
 
   
0
:shock: czekaj trochę to ogarnę :)

Błąd jest przywilejem filozofów, tylko głupcy nie mylą się nigdy.
Sokrates
Strona 1 z 1 [ Posty: 2 ] Utwórz nowy wątek   Odpowiedz w wątku  

POKŁAD KAJUT TEMATYCZNYCH Wszechświat i Kosmos

Nie możesz rozpoczynać nowych wątków
Nie możesz odpowiadać w wątkach
Nie możesz edytować swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz dodawać załączników
Skocz do:  
Szukaj:
Wyświetl posty nie starsze niż: Sortuj wg


wysyłanie...czekaj...


Powered by phpBB © 2002, 2006 phpBB Group
upgraded by szczyglis /2017/ v. 3.13 | 22.12.2017 [ Dziennik zmian ]
Przyjazne użytkownikom polskie wsparcie phpBB3 - phpBB3.PL
Strefa czasowa: UTC + 1
[ Time : 5.003s | 30 Queries | GZIP : Off ]